Van een handjevol mensen, naar een huis (van Rie) vol mensen

Ruim vijftien maanden lang waren de enige mensen die ik face to face zag mijn ouders, twee vrienden en natuurlijk het zorg personeel van waar ik woon. In dit tweede en laatste blog deel ik mijn ervaringen over het opnieuw beginnen met werken bij het prachtige Huis van Rie. Oh ja; de reden dat ik zolang niet heb kunnen werken is de Corona-pandemie, maar daar heb je vast wel iets van meegekregen.

Spannend


Als de meeste mensen waarmee ik ‘contact’ heb gehad de afgelopen periode zich in boeken en series op Netflix bevonden, kan je je wel voorstellen hoe zenuwachtig ik was tijdens mijn eerste werkdag. Immers had ik nagenoeg niks meegemaakt waar ik met onze gasten over kon praten. Echter bleek dat niet eens het grootste probleem. Het was namelijk heel apart om mee te maken om van bijna geen ‘sociale prikkels’ (dit woord verzin ik ter plekken), naar continu gezellig gekeuvel om je heen te gaan. Dat is dan opeens heel vermoeiend. Dat gebeurde onder normale omstandigheden nooit.


Nog even op anderhalve meter

Dan is er nog het feit dat wij bij Huis van Rie een heel aantal gasten ontvangen die de ziekte van alzheimer hebben. Zij kunnen natuurlijk niet onthouden dat ze anderhalve meter afstand van mij moeten houden. Gelukkig heb ik hele lieve collega’s die goed met mij meedenken over waar binnen ‘het huis’ ik het veiligst kan staan. Heel erg bedankt daarvoor! Dat gebeurd overigens met iedereen. Ook de gasten zitten keurig anderhalve meter bij elkaar vandaan.

Ik ben dan ook super blij dat ik weer terug ben. Ik merk echt aan mijn gemoedstoestand dat werken mij goed doet. Dus ik zou zeggen: Tot ziens bij Huis van Rie!

Dit vind je misschien ook leuk...