“Is het lekker weer buiten?”

Een persoonlijk verhaal van een zoon die vertelt over zijn moeder met alzheimer.

Pjotr Bats

Ruim twee jaar geleden kreeg mijn lieve moeder, Anke, de diagnose alzheimer. Mijn vader en ik hadden al een vermoeden dat dat inderdaad wel eens het geval kon zijn. Toch viel het nieuws ons rauw op ons dak. Dit kon ik vooral merken als ik ‘s morgens wakker werd. Ik werd zorgeloos wakker, echter volgde een stomp in mijn maag, zodra ik mij herinnerde dat mijn moeder alzheimer heeft.

In ontkenning

Het vermoeden dat mijn moeder misschien alzheimer zou kunnen hebben begon al wel een à twee jaar eerder bij mijn vader en mij te ontstaan. Ze begon namelijk steeds meer dingen te herhalen en spulletjes kwijt te raken. Vreemd genoeg ga je dan als naaste familie toch eerst andere oorzaken zoeken voor haar vergeetachtigheid. Zo was er een ‘Corona lockdown’ aan de gang, dat iedereen hun hersenen een beetje uitschakelden. Toen haar vergeetachtigheid langzaamaan toch meer duidelijk werd, heeft de arts toch maar een onderzoek gedaan. Na een mondelinge test en een hersenscan, werd helaas toch duidelijk dat mijn moeder alzheimer heeft.

Geheugen

Nu zijn we alweer twee jaar verder. Twee jaar waarin de achteruitgang langzaam, maar gestaag, door is gegaan. Een gedachte of iets wat mijn moeder gezegd heeft kan soms na tien seconden alweer uit haar geheugen ontsnapt zijn. Uiteraard herhaalt ze ook regelmatig dingen. Zo vraagt ze als ik bij mijn ouders thuis ben regelmatig aan mij of het buiten mooi weer is.
Mijn moeder durft niet meer alleen de straat op. U moet weten dat ik haar eigenlijk alleen in mijn ouderlijk huis zie. Toen we gezellig een keer met z’n drietjes naar de schouwburg gingen, ben ik toch wel een beetje geschrokken toen ik zag in hoeverre mijn moeder het toch lastig had in een anderen omgeving dan vertrouwd in haar eigen huis. We zijn ook heel erg blij met het feit dat mijn moeder nog altijd die lieve, zorgzame en positieve vrouw is die ze altijd is geweest. Immers zie je nog weleens dat het karakter van mensen met alzheimer verandert. Wat ons ook positief stemt is dat ze niet echt last heeft van de ziekte.

Dubbel gevoel

Voor mijzelf is het ook een hele aparte ervaring. Met erg veel plezier werk ik alweer vijf jaar bij Huis van Rie. Een plek voor dagbesteding, waar we onder anderen mensen met de ziekte van alzheimer een fijne dag bezorgen. Voor mij geeft dat een erg dubbel gevoel. Immers weet ik nu beter hoe er mee om te gaan, maar ik weet ook hoe het afloopt.

Wij als gezin weten echter ook dat we nu van elkaars gezelschap moeten genieten. We proberen zoveel mogelijk leuke dingen met elkaar te doen. “Herinneringen maken” noemde de arts die de alzheimer bij mijn moeder geconstateerd heeft. Dat gaan we dus ook veel doen.

“Pjotr, is het lekker weer buiten?” “Het is heerlijk weer buiten, lieve mama.”

Dit vind je misschien ook leuk...